|
Beste allemaal,
Vorige week (week 35 2006) ben
ik de 10.000 km gepasseerd met de GreenMachine, een mooi moment om eens
terug te kijken naar mijn ervaringen als testrijder met dit
vervoermiddel.
Ik heb de fiets
sinds mei 2005 in gebruik en hij heeft zo langzamerhand al heel wat
doorstaan.
In het begin viel dat nogal mee: In juni 2005 fietste ik in de
Himalaya (maar dan op de mountainbike) en in augustus 2005 was ik op
vakantie en bij deze gelegenheden stond de Greenmachine helaas thuis in de
garage en maakte zodoende geen kilometers. De laatste
8.000 km heb ik in ongeveer een jaar gefietst en dat is voor mij wel een
record ( in vergelijking met Lucy is het natuurlijk niet veel). De meeste
van deze kilometers waren woon/werk verkeer, waarvan een deel over een
binnenweg die meestal goed begaanbaar is. Totdat er op de naastgelegen
akkers aardappels gerooid moeten worden en er allerlei landbouwwerktuigen
over de weg gaan rijden. Het begint dan meer op een mountainbikeparcour met
de nodige blubber te lijken. Het resultaat is te zien op de site van
Flevobike bij “testrijders”. Dit zijn van
die omstandigheden dat je erg blij bent met de keurig opgeborgen
ketting van de GreenMachine.
Na deze
perikelen komen dan het vallende gebladerte en takken van de herfst en de
overvloedige hoeveelheden pekel van de winter die een aanslag plegen op de
fiets. Tegen het einde van de winter dan ook nog een onvervalste sneeuwstorm
(tegenwind natuurlijk), waarmee ik wel bewezen heb dat je met een ligfiets
ook door (veel) sneeuw kunt fietsen, veel mensen geloven dat namelijk niet.
Het is wel zo dat als je stilstaat in de sneeuw met een ligfiets, dat je dan
moeilijk weg komt.
Na al dit geweld zijn er toch nog steeds
geen echte problemen geweest. Alleen de hydraulische schijfrem begon opeens
herrie te maken met remmen en bleef aanlopen. Na een bezoek aan Flevobike
was dit snel verholpen (vastzittende zuiger en versleten remblokken, met
dank aan de pekel).
En dan is de
fiets vorige maand ook nog mee geweest op vakantie: Het zitje en de trappers
er af , het stuur een kwart slag gedraaid en hij kon als een mooi plat
pakketje (zonder dat een vieze ketting alles er onder smeert!) onder het
dekzeil van de vouwwagen mee naar Zwitserland. Na enkele mooie tochten door
het Rhonedal heb ik me hier ook nog aan enkele echte beklimmingen gewaagd.
De eerste keer mislukte dit min of meer omdat ik uitgerekend nu mijn eerste
lekke band (na 9500 km!) kreeg. Omdat ik de band met de reservepomp niet zo
hard kreeg opgepompt als normaal leek het me niet slim om veel verder te
stijgen, aangezien je dan ook langer moet dalen en dit gaat nogal hard... De
volgende poging ging vanaf de kamping (500 m) naar een meertje op 1450 meter
hoogte. De eerste kilometers vielen nog mee met hellingen van 6 tot 8%
(derde versnelling), maar hierna werd dit al snel 10 tot 12%. Voor het eerst
heb ik hier langdurig de eerste versnelling gebruikt. Opvallend waren
overigens de enthousiaste reacties van andere weggebruikers (vanwege de
ligfiets?); veel opgestoken duimen en er was zelfs een automobilist die het
raampje opende om me vanonder een grote snor een welgemeend “Bravo” toe te roepen. Dit
maakte de laatste kilometers al wat makkelijker en ineens was ik boven. Na
een lunch en een praatje met Nederlandse toeristen (die na eerst wat
verbaasde blikken toch wel onder de indruk waren van de GreenMachine) de
afdaling ingezet. Hier had ik wel wat tegen op gezien en terecht: Het is op
dit soort wegen een en al bochten en er liggen ook nogal wat stenen op de
weg, dus je wilt niet al te gek hard ( hoewel 60 km /uur ook weer niet echt
langzaam is...). Al met al een
goede remmentest en hoewel zowel de schijf als de trommel behoorlijk heet
waren geworden ben ik heelhuids beneden gekomen. De stabiliteit van de fiets
bleef overigens goed onder deze omstandigheden.
Wat is nu de
conclusie na deze eerste 10.000 km:
Ook na
Zwitserland zijn er geen problemen, alleen zou ik persoonlijk de
versnellingen (eindoverbrenging) wat lager willen hebben. Ik zou dan wat
vaker in de (meest economische) elf kunnen rijden, nu rijdt ik meestal in
tien bij 30 km/uur. Bovendien heb ik dan in de bergen nog een lagere
versnelling, vooral met eventuele bepakking. Dit is overigens strikt
persoonlijk, een ander wil misschien juist wel zwaardere versnellingen!
Verder vind ik de remmen niet het sterkste punt, in Nederlandse
omstandigheden bevalt me de trommel nog het best. Overigens heb ik goede
hoop dat de Avid-schijven het beter doen, ik heb er op mijn mountainbike
goede ervaringen mee.Al met al kan ik niet anders besluiten dan met
een groot compliment aan Flevobike, voor het ontwerpen van een zeer
onderhoudsvriendelijke, snelle fiets die ook nog eens erg comfortabel is! Ik
hoop dan ook nog vele,vele kilometers met de definitieve versie van de
GreenMachine te rijden en er ook nog eens echt mee te gaan
reizen.
Met
vriendelijke groet,
Gerrit
Hoff
|
