Zuiderzeeroute met de Greenmachine
Nadat ik al enige tijd met het het idee had rondgelopen om eens een meerdaagse tocht met de GreenMachine te maken is de keus dan toch gevallen op de Zuiderzeeroute, een tocht van ongeveer 400 km plus de afstand van Dronten naar Kampen, waar ik de route wil starten.
Met het oog op mogelijk langere tochten in de toekomst heb ik besloten om de tocht op enigszins “spartaanse” wijze te volbrengen, d.w.z. kamperen in een zeer klein tentje (veredelde bivakzak) en alles wat ik nodig heb (voor drie dagen) meenemen. Zodoende begin oktober op een vroege zondagochtend met een toch wel akelig zware aanhanger richting Kampen vertrokken om hier de route op te pakken richting Elburg. Het is nog koud en nevelig, maar dit levert wel mooie plaatjes op!
Na enig gezoek naar de route (het wordt ook nog steeds mistiger) verloopt de route verder voorspoedig, alleen van het Drontermeer zie ik weinig.
De mist is inmiddels opgetrokken als ik Elburg binnenfiets en midden tussen de kerkgangers verzeild raak. Ik heb de indruk dat ze niet allemaal even enthousiast zijn over het niet naleven van de zondagsrust en ik moet toegeven dat waar ik mee bezig ben op werk begint te lijken…
Na een hoop gedwaal (bordjes zijn blijkbaar verdwenen of goed verstopt) maar besloten om mijn eigen weg te zoeken en naar Harderwijk te fietsen, ik kom tenslotte vaak genoeg in deze omgeving. Na een vroege lunch (brood, droge worst, chocomel) op een bankje aan het veluwemeer de tocht vervolgd richting Spakenburg. Op dit deel de bandjes van de aanhanger wat harder opgepompt; dit helpt iets, maar zo’n aanhanger fietst toch zwaarder dan ik dacht.
De tocht langs het randmeer bewijst hier overigens dat het ook in Nederland erg mooi kan zijn, getuige ook het grote aantal fietsers dat ik hier tegenkom.
Na aankomst in Spakenburg is het tijd voor een late lunch (zelfde recept plus een appel).
Ook in Spakenburg verdwaal ik overigens weer hopeloos, maar na door Bunschoten gereden te zijn (dat aan Spakenburg vastzit) en de (auto)-kaart te hebben geraadpleegd staan daar ineens weer de route-bordjes. Blijkbaar was ik helemaal niet verkeerd gereden, maar kun je daar gewoon niet langs het water. Na de Eem te zijn overgestoken gaat de route naar het Eemmeer en voert de route via Huizen en Naarden (mooie vestingstad) langs het Gooimeer naar Amsterdam. Dit (Amsterdam) is niet het mooiste stuk, maar gelukkig goed aangegeven en ik ben dit stadse stuk snel door. De bruggen zijn overigens pittig met een zware aanhanger.
In de buurt van Volendam begint het echter wel tijd te worden om een camping te vinden (Marken moet ik een andere keer maar eens bekijken). Voor ik het weet zit ik echter al midden in Volendam, terwijl de zon toch al lager staat dan me lief is. Na een tocht over de boulevard met terrassen vol verbaasd kijkende mensen (een ligfiets met aanhanger zien ze blijkbaar niet dagelijks) ben ik eigenlijk wel blij dat ik de stad door ben, zeker omdat de aangename temperatuur snel begint te dalen en het al schemerig wordt. De camping bij de jachthaven waar ik had gehoopt te kunnen overnachten blijkt niet meer open te zijn in oktober, maar gelukkig krijg ik hier wel de tip dat er twee boerderijen verderop nog een boerencamping is. De reactie van de persoon die ik hier op het erf aantref: “Zoek maar een plekje en dan bel je maar aan”.Daar heb je tenminste wat aan.
Een plaatsje is snel gevonden, wat niet zo vreemd is als je de enige bent, en net voor donker is alles gereed voor overnachting. Na een overvloedige maaltijd ( ik heb inmiddels ook de honing,sinaasappelsap en de borrelnoten gevonden) en nog een uurtje lezen m.b.v. een zaklantaarn eisen 174 km fietsen met aanhanger hun tol en val ik in slaap.
Ik word niet echt prettig wakker de volgende morgen. Het matrasje is toch wel erg dun en het is koud (5 graden in de tent), bovendien heb ik ook nog koppijn. Een blik naar buiten laat zien dat het nog mistig is ook. De hele handel dus maar snel in de aanhanger gegooid met tussendoor een “ontbijt” om zo snel mogelijk te gaan fietsen; daar word je tenminste weer warm van.
Dat valt dus tegen: De plek die er ’s avonds zo goed uit zag blijkt nu uit natte klei te bestaan en daar heb ik dus met mijn fietsschoenen door heen lopen banjeren. Gevolg is dat die met geen mogelijkheid meer willen vastklikken aan de pedalen en er eerst een mengsel van gras en blubber uitgepeuterd moet worden. Geloof me: Dit is heel slecht voor je humeur…
Eenmaal onderweg lijkt het allemaal veel zwaarder te gaan dan de vorige dag. Zelfs met een versnelling lager dan gisteren gaat het nog voor geen meter. De banden zijn echter nog hard en er loopt ook niets aan. Het zal dus wel aan mijn huidige conditie liggen (er is ook geen tegenwind) ; in het vervolg misschien de eerste dag wat rustiger en wat minder ver fietsen als je zo zwaar beladen bent.
Al met al kom ik via eindeloos lijkende dijkjes en weilanden via Hoorn in de buurt van Enkhuizen. Ik ben me tijdens deze rit steeds belabberder gaan voelen en bovendien begint het nu nog te miezeren ook. De verleiding wordt nu wel groot om binnendoor via de dijk naar Lelystad te fietsen (ja, ja; zwak,zwak,zwak) en ik besluit min of meer om dit maar te doen en later nog eens een wat beter voorbereide tocht te ondernemen.
Dit gaat dus niet door. Bij de afslag naar de dijk staat een prachtig, niet te missen, geel bord: Wegens onderhoudswerkzaamheden is het fietspad richting Lelystad afgesloten…
Eigenlijk wist ik dat ook wel, maar dacht dat dat al lang klaar was.
Er zit nu dus niets anders op dan de route maar weer op te pakken en door te fietsen. Na eerst wat eten (inderdaad: brood, droge worst en honing, maar ook een banaan) in de miezerregen Enkhuizen ingefietst waar de route verbazend goed is aangegeven. Het is een leuk stadje en het stopt nog met regenen ook. Ik begin me ook wat beter te voelen en begin er weer wat plezier in te krijgen, misschien maar goed dat de dijk dicht zat. De rit naar Medemblik gaat voorspoedig, maar hierna raak ik het spoor weer enigszins kwijt. Met behulp van de autokaart weet ik de route richting afsluitdijk te vinden en via een “prachtige” route (langs de snelweg)
komt uiteindelijk Den Oever in zicht. Hier lunch en het begin van de afsluitdijk. En ja hoor, wat ik al vreesde: Tegenwind. Niet zo sterk gelukkig,maar genoeg om nog een versnelling terug te moeten en dat is uitgerekend de niet al te stille zevende versnelling (5 en 7 van de Rohloff-naaf zijn bij mij redelijk luidruchtig, maar dat is dan ook het enige minpuntje aan deze geweldige naaf). Met een miezerige 16 km/uur is zo’n dijk toch verbijsterend lang, maar toch kom ik halverwege de middag aan bij het Friese eind van de dijk.
De route gaat nu zuidwaarts langs dijken door landerijen met hier en daar de kenmerkende Friese boerderijen van de vroegere rijke herenboeren.Via Makkum gaat het langs Workum en besluit ik nu wat eerder dan gisteren op zoek te gaan naar een camping.
En zoals verwacht: Als je te laat gaat zoeken vind je geen camping, als je op tijd begint fiets je er binnen 5 minuten langs. En nog een mooie ook, althans het gras is hier niet onderbroken door blubberpoelen. Nadat ik de tent deze keer in alle rust heb opgezet, zie ik dat ik vandaag toch ook nog ongeveer 150 km heb afgelegd. Valt niet tegen.
Na een tamelijk goede nachtrust toch weer vroeg op weg gegaan (geen mist deze keer). Ik hoef vandaag maar ongeveer 120 km, maar wil niet al te laat thuis zijn vanwege een afspraak ’s avonds. Zodoende nader ik Hindeloopen al in het vroege ochtendlicht en dat is toch weer een mooi plaatje.
Even verderop volgt dan Stavoren en gaat de route een stuk langs het IJsselmeer, en vervolgens door het bos van Gaasterland. Hier moet zelfs nog een aantal keren serieus geklommen worden, maar dit is weer eens wat anders dan al die dijken. Volgende halte is dan Lemmer, een leuk plaatsje waar ik al vaak geweest ben aangezien mijn ouders hier vandaan komen. Hier koffiepauze (zonder koffie, maar met een pakje choco).
Vanaf hier zou ik de binnendoorroute door de polder kunnen nemen, maar vanwege tijd genoeg toch maar de zuiderzeeroute gevolgd. Het volgende deel is niet het meest mooie van de route, maar als via Ossenzijl de route de Weerribben induikt, wordt dit meer dan goedgemaakt. Een prachtig pad door het bos met vele watertjes en voor je het weet rij je door Kalenberg. Dit is overigens wel weer een verhaal apart. Het lijkt wel of ieder huis hier zijn eigen kanaaltje heeft, waar dan een verschrikkelijk steil en smal bruggetje overheen gaat. Op een ligfiets met aanhanger redelijk spannende hindernissen: Kwestie van flink gang maken en hopen dat je het haalt (en dat niet iemand vanaf de andere kant hetzelfde doet…).
Na dit enerverende deel gaat het via Blokzijl (schijnt een mooi plaatsje te zijn, maar op de een of andere manier ben ik het finaal voorbij gereden) naar Vollenhove. Hier in verband met de tijd besloten om Genemuiden maar links te laten liggen en via de snelle, maar ongetwijfeld minder mooie route door de polder en over de Ramspolbrug naar Kampen te fietsen.
Dan nog het laatste stuk weer naar Dronten en om half vijf is de missie dan toch volbracht.
In totaal heb ik 440 km afgelegd en 25 uur gefietst. Dat is gemiddeld dus 17.6 km/uur, wat nog niet eens zo slecht is gezien de tegenwind en het doorkruisen van allerlei stadjes. Om meer plezier aan deze tocht te beleven is het echter wel aan te raden om er wat meer tijd voor uit te trekken.
De GreenMachine heeft zich ook tijdens het meesleuren van een zware aanhanger in ieder geval weer goed gehouden. Dit geldt ook voor de aanhanger zelf.
Al met al een geslaagde onderneming dus. Ik begin er nu over te denken om eens via de Rijn richting Zwitserland te fietsen, dat schijnt een mooie route te zijn.
Met vriendelijke groet,
Gerrit Hoff